Ik heb back-to-back vergaderingen vandaag, maar ik neem wat tijd om na te denken over Gilad Shalit. Dit is de vierde verjaardag van zijn gevangenneming en hij is nog steeds gegijzeld door de Hamas. Ze zullen zelfs niet laat het Rode Kruis hem ziet of stuur leveringen. Waar is de internationale verontwaardiging over een jonge man wordt gehouden op deze manier, tegen het internationaal recht? Ik vraag me af wat moet worden om te leven in afzondering, nooit weten of je je familie weer te zien. Het doet pijn mijn hart dat zo veel mensen overhaast te spreken wanneer Israël wordt beschuldigd van het schenden het internationaal recht als onderdeel van haar defensieve operaties, maar diezelfde mensen verblijf volkomen stil toen de regerende partij in Gaza vrij toegeeft en is trots op haar misdaden tegen de menselijkheid.

Mijn gedachten zijn bij Gilad en zijn familie.

Toen ik ongeveer 18 was, mijn vriend Matt Belgrano (hierboven afgebeeld) uitgesproken voor mij een faux zebra huid jas die hij had gedragen voor een van zijn iconische fotoshoots. Het was een grappig moment, want ik ben niet echt een soort flamboyante kerel, maar wat kun je anders doen als iemand je een groot kamp jas? Ik zet het op en liepen terug naar Acton High Street, merkt met belangstelling op de looks, beledigingen en andere grappige reacties van voorbijgangers.

Het gevoel van anderszijn ik voelde was spannend, en het maakte me af ... wat is het over mensen die ons ertoe brengt te genereren, klampen zich vast aan trends en Buck, molding ons eigen gevoel van identiteit als we veranderen hoe we op anderen?

En hoe kunnen we blijven authentieke tijdens het verwisselen van hoe we ons presenteren aan de wereld?

Ik verkende dit idee met jeugdig enthousiasme door het toepassen van een aantal eyeliner (deze dagen je noemt het guyliner) en het krijgen van gaatjes in mijn oren. Dan gooide ik de eyeliner en geschoren mijn hoofd in plaats daarvan te merken dat ik plotseling werd beschouwd als een van de jongens weer. De mensen die me had beschimpt voor mijn jas zebra herkende me niet en dacht dat ik een nieuwe persoon. Het was leuk!

Ik kocht een pak en huurde een kantoor in Mayfair ... en ik werd behandeld op een manier. Ik kleedde me smerig en een fiets reed ... en ik werd behandeld op een andere manier.

Het deed me niet te vinden op het moment, maar ik was aan het spelen met iets wat ik nu denk is vrij krachtig. Ik ging een groep van chaos tovenaars recent en ze zei dat ze alleen maar leren hoe ik een bepaald ritueel als ik ingestemd met een domme baard groeien en gaan voor een jaar, wat iemand anders heeft gezegd over het te houden. Mijn lach moet ervan overtuigd hen ben ik al behoorlijk los van mijn uiterlijke verschijning, ik ga je niet nodig om de baard te laten groeien, en ze spraken me leren het ritueel toch.

Het is leuk om te blijven spelen maar!

Ik heb mijn haar geverfd paars een paar jaar geleden, gewoon om te zien wat er zou gebeuren. Ik zette op gewicht, dan verloren. Ik droeg een bril, en nam ze af.

Het is uitgegroeid tot een van mijn fascinaties: het projecteren van verschillende kanten in de wereld (of menging in onzichtbaarheid), terwijl de resterende consequent, en congruently roundedly mij.

Wat doet jouw wijze en uiterlijk project in de wereld? Is het wat je wilt?

Zo niet, wat is de kleinste verandering die je kunt maken vandaag bekend dat het grootste verschil zal maken?

Gewoon een korte dacht vandaag:

Als "een voldoende geavanceerde technologie is niet te onderscheiden van magie" (Arthur C Clarke), dan iets dat nog niet lijkt magische kan waarschijnlijk verder worden ontwikkeld.

Wat in je leven is niet magisch?

Let's push things forward.

Ik ben al meer boos in de afgelopen 48 uur dan ik ooit kan herinneren dat, en het verslaat me dat zo veel mensen - waaronder veel van mijn vrienden - hebben zo strijdlustig gereageerd op het nieuws over David Laws.

Ze houden vol dat hun beeld van hem niets te maken met zijn geheime seksualiteit heeft, maar dat is precies waar het over gaat.

Laten we duidelijk zijn: als David gedaan had, wat de meeste mensen denken dat hij had moeten doen, zou hij hebben gekost de belastingbetaler aanzienlijk meer geld. Door het houden van zijn prive-relatie, hij redde ons geld. Dus dat maakt het heel simpel: als je denkt dat hij iets verkeerd deed, kan niet worden omdat hij was gretig met publieke middelen - hij was duidelijk niet - en het kan alleen omdat hij ervoor gekozen zich te geheimzinnig over zijn prive-leven.

In het geval u niet weet, hier zijn de feiten in een notendop. De leden van het Parlement om wat tijd in hun kiesdistrict en enige tijd in Westminster. Aangezien deze plaatsen zijn vaak honderden mijlen van elkaar verwijderd en het is onmogelijk om heen en weer te gaan iedere dag, zijn alle parlementsleden toegestaan terug te vorderen van de kosten van levensonderhoud soms weg van hun belangrijkste thuis. Velen van hen misbruik gemaakt van die uitkering voor de belachelijk door te beweren extra's, zoals hun gracht worden gereinigd. Maar David Laws heeft altijd beweerd betrekkelijk weinig - 410 van de 646 parlementsleden zitten in 2009 kost ons meer dan hij deed, en velen van hen voerde ook aan verdere vergoedingen voor hun partner heen en weer met hen, die uiteraard David deed niet reizen .

Het probleem is dat de regels veranderd in 2006. Vanaf dat moment werd het verboden om gelden terug te vorderen als je je huur verhuurder is ook uw partner en als je samen leven "als echtgenoten". Wat betekent het om "te leven als echtgenoten"? De regels zijn niet van zeggen. David en zijn partner hielden hun relatie uiterst prive, zelfs niet vertellen hun vrienden. Hun tijd samen is volledig gescheiden van de rest van hun leven - alleen tussen hen, alleen in prive. Dus is het logisch dat ze zichzelf niet beschouwen als leven als 'man en vrouw ".

Dat soort relatie lijkt nogal vreemd voor de meeste van ons, en dat is het punt. De meeste mensen deze dagen trots op zijn moderne, inclusieve en "homo-vriendelijke" - en het daagt hen ten zeerste dat David geen spiegel die terug.

Maar was het onredelijk is van hem? Ik denk het niet.

Ben Bradshaw - de openlijk homoseksuele MP voor Exeter - spotte gisteren en suggereerde dat het onzin is voor iedereen om hun seksualiteit prive te houden in deze dag en leeftijd. Ben Summerskill, de preening voorzitter van de rechten van homoseksuelen Stonewall, zegt vrijwel hetzelfde. Welke volslagen ezels.

Het is sinds 43 jaar was homoseksualiteit strafbaar in Engeland en de dingen zeer, zeer verschillend van de manier waarop ze waren. Niettemin, ik ken tientallen mensen die zeer effectief is als politieke adviseurs en onderzoekers, maar weigeren op te staan voor de gekozen bureau zelf omdat ze niet willen dat hun prive-leven te worden bekritiseerd en vergeleken met de man naast de deur. Voor alle vooruitgang die we hebben gemaakt, slechts 3% van de Kamerleden is openlijk homo. In het House of Lords, minder dan 0,3% van zijn leeftijdgenoten. Veel goede mensen te verbergen delen van hun leven of verblijf in de achterkamertjes van de politiek, omdat ze verkozen is taai en homo zijn is nog steeds een bron van anti-rapport op de drempel van Groot-Brittannië. Het is mogelijk om te winnen als een openlijk homoseksuele kandidaat deze dagen, maar het is een extra hindernis te overwinnen. En wat anderen zeggen, ik denk dat het niet ok om een pionier.

David Laws ongetwijfeld maakte een inschattingsfout. Hij had moeten beseffen dat veel in Londen gevestigde mediatypen een meer progressieve houding ten opzichte van homoseksualiteit dan hij zelf, en het is belangrijk om die mensen - als onderdeel van hun eigen identiteit - dat zij inclusieve herkennen en zijn homoseksuele partner als een volledig volwaardige partner, zelfs als hij zelf niet. Door het mijden van hun nieuwe normen en gewoon willen zijn prive-leven met rust gelaten worden, David herinnert ons op een kritiek moment dat homo nog steeds een ongemakkelijke probleem voor sommige mensen, en dat zelfs niet veranderen wanneer je een van de meest machtigste mannen van het land. Dat was zijn ondergang. Toen hij geboren werd, dit soort relatie was illegaal. Niet iedereen is comfortabel worden geopend, zelfs nu. Maar het is heel erg on-PC om ons daaraan te herinneren. En dat is waarom hij moest gaan.

Vergeet niet dat hij zou hebben ingeroepen voor een hele huis en liet zijn partner wonen er vrij te huren - dat zou zijn geweest binnen de regels. Hij had kunnen betalen voor zijn partner om heen en terug naar Yeovil met hem reizen, en allerlei andere dingen ook. Sterker nog, hij kost ons heel weinig. Dus dit gaat niet echt over het geld, het gaat over ons geconfronteerd met het feit dat collectief, wij hebben niet zo ver als we graag denken dat we vooruitgang hebben geboekt. Dat is de ongemakkelijke waarheid dat David Laws vertegenwoordigt.

Wat een ding om je baan over te verliezen. Ik weet niet hoe iemand kan iets anders dan een veel verdriet voor de man voelen, wat je denkt van zijn politiek.

Update: (29-5) Steven en Tiwonge zijn gratie en vrijgegeven . Hartelijk dank aan iedereen die campagne hebben gevoerd om dit te realiseren. Momenten als deze ons laten zien wat mogelijk is wanneer goede mensen bij elkaar staan.

Er is meer te doen, natuurlijk. Gelieve ondersteuning van de VN geleide campagne om de wet te veranderen in Malawi dus dit kan niet gebeuren aan een ander paar. Een ding zal ik doen vandaag schrijven aan Ban Ki-moon om hem te bedanken voor zijn kritische interventie. U kunt hem ook contact opnemen, via de VN-website .

Original post:

Gelieve iets doen om Steven Monjeza en Tiwonge Chimbalanga ondersteunen. Ze zijn een paar in Malawi en onlangs zijn nog eens veroordeeld tot 14 jaar dwangarbeid. Hun misdaad? Ze verklaarden dat hun liefde voor elkaar publiekelijk. En ze zijn beide mannen.

Deze jongens zijn geen criminelen door een beschaafde definitie, maar ze zien er zeker van te sterven in de gevangenis verschrikkelijke omstandigheden, tenzij de internationale gemeenschap stappen omhoog.

Ze werden gearresteerd in december na het houden van een verlovingsfeest. Homoseksualiteit is illegaal in Malawi.

Amnesty International heeft het echtpaar als gewetensgevangenen en riep op tot hun onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating.

Michelle Kagari, adjunct-Afrika programma bij Amnesty-directeur, zegt: "Steven Monjeza en Tiwonge Chimbalanga zou nooit zijn gearresteerd of vervolgd. Dat ze zijn veroordeeld tot 14 jaar van hard labeur is een schande. "

De verdachten zijn naar verluidt zijn blootgesteld aan marteling en andere vormen van mishandeling. Ze vertelden hun advocaten dat ze werden geslagen door de politie tijdens de hechtenis.

U kunt deelnemen aan het protest deze zaterdag 29.05 Malawi buiten de Hoge Commissie in Londen of de Verenigde Naties in New York. Check Facebook voor de laatste details.

De rest van deze post is gewijd aan Peter Tatchell, die heeft wat meer praktische dingen die je kunt doen om te helpen, als je wilt.

Dit zijn vier manieren waarop u kunt helpen:

EERSTE

Stuur een brief of ansichtkaart van steun aan Steven en Tiwonge. In deze moeilijke tijd, die ze nodig hebben om te weten dat mensen rond de wereld lief te hebben en hen te steunen. Haal al je vrienden om hetzelfde te doen. Veel brieven stuurt een krachtig signaal naar de regering van Malawi dat het paar internationale steun te hebben.

Schrijf naar:
Tiwonge Chimbalanga en Steven Monjeza, gevangenen, Chichiri Gevangenis,
Postbus 30117, Chichiri, Blantyre 3, Malawi

TWEEDE

Meld Madonna's petitie die de opsluiting van Steven en Tiwonge veroordeelt en waarin gepleit wordt voor gelijke behandeling en mensenrechten:

http://www.raisingmalawi.org/AddYourName

DERDE

Schrijf een brief naar uw gekozen politieke vertegenwoordiger. Urge hem of haar een brief van protest op Malawische president te schrijven en de Malawische ambassadeur in uw land.

Als u woont in het Verenigd Koninkrijk:
E-mail je MP en al uw leden via deze website: http://www.writetothem.com

Vraag uw MP en EP-leden te protesteren bij de Malawische president en de Hoge Commissie Malawi in Londen.

VIERDE

Doe een donatie per post of BACS elektronische overdracht aan de Malawi Defensie campagne, georganiseerd door de Britse holebi-organisatie Outrage! .

Outrage! zal gebruik maken van al het geld dat gewonnen Tiwonge en Steven ondersteunen met voedselpakketten, medicijnen, kleding, dekens etc. en voor de financiering van de campagne voor hun vrijlating te helpen.

Door BACS elektronische overdracht:
Account naam: Outrage
Bank: Alliance en Leicester Commercial Bank, Bootle, Merseyside, GIR
0AA, England, UK
Rekening nummer: 77809302
Sorteren code: 72-00-01
Voor elektronische overschrijvingen uit het buitenland (buiten het VK), gelieve
WORDEN citeer deze codes:
BIC: ALEIGB22
IBAN: GB65ALE1720001778093 02

Door te controleren:
Schrijf een cheque aan de "schande!" En stuur ze naar schandaal!, PO Box 17816, London SW14 8WT. Doe er een briefje onder vermelding van uw naam en adres en de mededeling dat uw donatie is voor de Malawi Defensie campagne.

Bedankt voor uw bezorgdheid en inzet voor gerechtigheid voor Tiwonge en Steven.

Amnesty International heeft aangekondigd dat zij zal een kunsttentoonstelling host om campagne te voeren tegen de veiligheid van Israël hek. Het heet "Culturele Intifada".

Ik vraag mij af over de mensen die het organiseren dit soort dingen. Denken zij dat de joden hebben gedroomd voor generaties van het bouwen van een hek als deze? Heeft generaties naar bed te gaan als kinderen bidden dat er op een dag zou een enorme hek door hun land te worden, en iedereen - zowel joden en Arabieren - zou hebben om checkpoints kruis als reden ze van het ene gebied naar het andere?

Het veiligheidshek is er omdat terroristische Palestijnse zelfmoordaanslagen gebruikt om te kleden in de kleding van de massamoord, reizen naar zwaar bevolkte gebieden en vervolgens zelf laten ontploffen. Ik weet dat we niet graag over na te denken, maar dat is wat er gebeurd is, voor jaren. Er is specifiek voor de doelgebieden vol met kinderen en toeristen. Er zijn talloze rapporten van de bom-terroristen niet ladened krijgen op een half lege bus te wachten en in plaats daarvan voor een vol met schoolkinderen. Het was een terroristische campagne die systematisch de dood van duizenden onschuldige mensen, geschaad vele duizenden meer en maakte een effect op elke persoon die in Israël wonen. Terrorisme is een misdaad tegen de mensheid en Israël heeft niet alleen het recht om haar burgers te beschermen, heeft het een morele plicht dat zij serieus neemt.

Vergeet niet dat deze moorden gebeurd na de Camp David-top toen de toenmalige Israëlische premier Ehud Barak voorgesteld alles te geven van de Gazastrook, 91% van de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem te maken in het kapitaal van een nieuwe Palestijnse staat, onder Palestijns regel. Verbazingwekkend genoeg werd dit voorstel verworpen door Yasser Arafat en hij zou niet de ontmanteling van een wapen. Zijn eigen mensen kwamen in opstand uit protest. Zowat iedereen die op dat moment besefte dat Arafat geen vrede wil, want aanhoudende oorlog was veel rendabeler voor hem. "Ik ben een mislukking", de Amerikaanse president Bill Clinton vertelde Arafat als Arafat weigerde te onderhandelen. 'En je maakte mij er een. "

Het is tegen deze achtergrond dat het Israëlische volk hun regering gevraagd om maatregelen die zouden beschermen te nemen.

En het hek werkt. Meer dan 90% van de aanslagen zijn verijdeld. Mannen, vrouwen en kinderen zijn vandaag de dag leven als gevolg van dat hek.

Ik weet dat de kwestie is ingewikkeld natuurlijk, maar het is minder ingewikkeld dan sommige mensen te maken te zijn. We kunnen altijd nog kaart over vanuit onze eigen ervaringen. Toen Londen werd aangevallen door zelfmoordaanslagen in 2005 hebben we onze veiligheid verhoogd omdat we voelden de dreiging. Londen werd aangevallen vier keer op een dag en het effect resoneert nog steeds. Ik herinner me niet een lange tijd moeten wachten om een buis kant van de stad op 7.7 te krijgen, en we er allemaal over eens dat het beter was om veilig te wachten dan worden opgeblazen.

Racistisch geweld is sterk gestegen in Londen na de 07-7. De politie schoot een onschuldige man in Brixton, omdat ze dachten dat hij een bedreiging vormde voor vele anderen. We hebben niet goed het hoofd te bieden, zelfs wanneer de aanvallen duurde maar een dag.

Israël werd erkend als een rechtspersoon, democratisch land door de Verenigde Naties in 1948. De vijandige buren direct de oorlog verklaard, en nu Israël is onder vuur elke dag van haar bestaan. Dit is geen oorlog over land of middelen, het gaat over macht en ideologie. Palestijnen leiders hebben consequent verworpen alle mogelijkheden voor een zelfstandige staat, omdat ze niet accepteren dat Israël geen oplossing bladeren in het bestaan. Ze willen eigenlijk niet met je praten of op uw kunst te kijken. Zoals Hezbollah leider Hassan Nasrallah vertelde de West-manifestanten die via Londen marcheerde ter ondersteuning van het Palestijnse volk: 'We willen niet iets van je. Wij willen u te elimineren. "

Martin Amis zet het beste: deze demonstranten zijn 'de kont van de mensen die willen dat ze dood ".

Misschien moeten we zitten met het idee dat een veiligheidsmuur die honderden levens redt elk jaar is niet zo'n slechte zaak.

Ik gebruikte tot 10% van mijn jaarlijks inkomen te geven aan Amnesty International. Het was hun dossier over Robert Mugabe, dat mij overtuigd om mijn eigen leven in 2003, toen met drie vrienden, ik geconfronteerd Mugabe in Londen en riep voor hem te worden gearresteerd op grond van het VN-Verdrag tegen foltering - een handeling die Amnesty ondersteund later en risico's gebouwd. Ik was ook ingenomen met hun campagne deze maand gratis Steven Monjeza en Tiwonge Chimbalanga , die momenteel gevangen zitten in Malawi.

Maar ik denk dat Amnesty is onverantwoord roekeloos in zijn behandeling van Israël. Opwindende en anti-Israël gevoelens met quasi-chauvinistische haat praten ("Bring on the Cultural Intifada! ') Is niet de rol van een mensenrechtenbeweging. Misschien moet de organisatoren hop op een vlucht naar Gaza en zien wat het is er echt graag. Dan konden ze schetsen een beeld dat echt iets betekent.

Dus, avond van de verkiezingen was leuk. Ik ben stoned en keken toe hoe het leven; en nu alles wat ik herinner is dat Evan Harris zijn zetel verloren. Hij was de enige Lib Dem MP heb ik graag en het is een schande voor hem - goed geluk Evan, waar u ook bent.

PS - Ik heb je gezegd zouden we een vastgelopen Parlement

PPS - Mijn volgende voorspelling is dat de afschuwelijke Clegg zal een zetel te krijgen op de kast tafel, maar hopelijk ben ik gewoon paranoïde gevoel ...

Ik heb echt genoten van deze video met Robert Anton Wilson en dacht dat u misschien ook ...

Morgen ziet de eerste televisie-debat tussen leiders Gordon Brown, David Cameron en Nick Clegg, en ik ga op een ledemaat nu opgehangen aan een parlement te voorspellen.

Het is eigenlijk waanzin.

Gordon Brown zal niet zelf een voorstander van op alle. Hij deed het goed op show Piers Morgan's omdat hij bereid veel, heel veel gerepeteerd en hield het heel licht en strak. Hij weet Piers goed en ik dacht dat Piers was zeer vriendelijk in de manier waarop hij erin slaagde de show - ze kwamen beiden uit het er goed uit, en zagen we een andere kant aan hen beiden. Maar in een podium debat zal Brown's beste hoop te staatsliedenniveau naast de twee rookies verschijnen, en ik betwijfel of hij zal in staat zijn om dat daadwerkelijk uit te trekken. Hij is te moe en voelt te hard gedaan. Zijn beste hoop is om krap te worden op details, terwijl de andere twee glans op ideologie ... maar ik denk echt dat Brown zelf schieten door in te stemmen om dit te doen op alle.

David Cameron heeft alles te verliezen. Hij is al aan gedacht om gelikte presentatie en op mensen zal hebben zeer hoge verwachtingen van hem in te gaan op het debat. Als hij levert, zal hij lijkt oppervlakkig. Als hij dat niet, dan zal hij lijkt zwak. De enige manier waarop hij kan winnen is te vernieuwen nieuwheid, en ik betwijfel of hij dat kan, omdat ...

Nick Clegg is in de beste positie en kon niet echt goed. Ik zal vooraf: Ik denk dat Clegg is een rukker. Hij is ongeveer net zo veel stof als mijn buik rommelt nu. Maar hij is in een goede positie, omdat deze verkiezing zal worden over verandering. De Tories hadden hun draai in de jaren '80 en '90, en daarna hebben we gestemd voor verandering. Nu Arbeid heeft een goede run, en we willen verandering weer. We verlangen naar nieuwheid in dit land. En dat zal pitch worden de grote lijnen Clegg van morgenavond, het is tijd voor een nieuw soort politiek, waar u - ja, u - krijgen zij een deel van. Het is perfect voor het format. Hij zal spanningsloos jongeren, verbinding met de ontevreden en politiek naïef - en mijn gok is dat hij zal eindigen in een coalitieregering.

Maar het is niet te laat. Cameron Brown en zal ten koste gaan van steun als zij doorgaan met deze waanzinnige idee en veel mensen zullen zeggen, dat vandaag de dag. Elk van hen kon hebben getrokken door de morgen en de hele zaak zal worden getorpedeerd. Het zal een slecht daglicht op de korte termijn natuurlijk, maar uiteindelijk zou hun carrière te redden ... vooral in het geval Brown.

Ik ben in ontzag.

Stel je voor dat ze ons verteld dat dit tien jaar geleden: je kunt bijna elk liedje te kiezen, drukt u op een paar denkbeeldige knoppen - en vervolgens de muziek zal via de lucht in uw harde schijf ... fly Het is verbazingwekkend wat we kunnen doen. En het is verbazingwekkend wat anders kunnen wij het ook doen. Wat zal normaal zijn in een ander tien jaar?